රගපෑම් ඉවරයි

"ජීවිතය රගමඩලකි . අපි එහි නළුවෝ වෙමු " යයි ශේෂ්පියර් විසින් පවසන ලදි කියවේ. මේ කතාව වෘත්තීය නළු නිලියන් නොවූ ජීවිත රඟ මඩලේ රංගනයෙන් දක්ෂකම් පාන නළු නිලියන් ගැනය. මේ අය ගේ අර්න්ගනය කොතරම් තාත්විකද යත් ඔවුන් යොදා චිත්‍රපටයක්හැදුවා  නම් ශ්‍රීලංකාවට ඔස්කාර් සම්මානයක් දිනා  ගන්නටද තිබුණි. අවිවාදයෙන්ම  ජීවිත රන්ගමඩලේ නිලියන් නළුවන්ට වඩා දක්ෂය. මේ රගපෑම් සමහර විට භාවාතිශය. සමහර විට භයන්කාරය .තතු දන්න්නන්ට විහිලු සහගතය. විනොදජනකය. බලය හා මුදල් ඇති විට මේ රංගනය "තෙසාබ්" හි මධුරි ඩික්සිත් ගේ රංගනයට වැඩ වේගවත්ය.මවගේ පියාගේ චරිතයට වුව ආවේශ වන්නට   යන්නේ තත්පර ගන්නකි. නැති විට "බන්ටි ඔර් බබ්ලි" හි ඓශ්වර්යා රායි ගේ මෙන් ආරාධිතය . එක වරක් පමණක් නැටුමක් නටා යන අතර පසුව වුන දෙයක් නැත. මේ රගපෑම් එය පෙන්වන පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාටද වෙනස්ය. එකම පවුලේ බිරිඳට හා සැමියාට වෙනස් රංගන්යන්ය . බිරිඳ ඉදිරියේ " බේටා " හි අරුණා අයිරානි ගේ රගපැම්ය . සැමියාට " ලාඩ්ලා " හි ෆරීඩා ජලාල් ගේ රගපැම්ය. සමහර විට තමාගේ දරුවාටත් විශේෂයක් නොකරන බව පෙන්වයි. " Mother India " හි නර්ගීස් වගේය .එවිට මට "කභි කුෂි කබි ගම් " හි  කාජල් ගේ චරිතය හෝ " කහානි " හි විද්‍යා බාලන් රගන චරිතය රග පෑමට සිතේ. ( මේ චරිත වල ස්වභාවය දන්නේ නැත්නම් You  tube බලන්න )

වැඩට යන නෝනලා සහ ගෙදර ඉන්න නෝනලා...

සමහර නෝනලා වැඩට යන අතර සමහර නෝනලා ගෙදර සිටිති . වැඩට ගියත් ගෙදර සිටියත් නෝනලා වීම නිසාම වගකීම් රැසකි. ගෙදර සිටින නෝනලා ගේ තත්වය වඩා ශෝචනීයය . කවුරුත් කියන්නේ නෝනා නිකන් ගෙදර ඉන්නා බවකි. දරුවන්ට අනුව අම්මලා ගෙදර බත් උයති. එනමුත් වැටුප් , දීමනා හෝ නිවාඩු නොලබා ඔවුහු 365 දිනම සේවය කරති. ගෙදර දොරේ සියලු වැඩපල කර දරුවන්ගේ සැමියාගේ කටයුතුද සමහර විට කිසිදු ඇගයීමක් නොලබාම කරති.
වැඩට යන නෝනලට කාලය සමග ඇත්තේ තරගයකි . උදේ සිට වැඩ කර ළමුන් පාසල් යවා , ස්වාමි පුරුෂයන් වැඩට යවා බස් වල කෝච්චි වල තෙරපී වැඩට දුවති .පරක්කු වුන විට රැකියා ස්ථානයේ රැවුම් ගෙරවුම්ය. ගෙදර වගකීමක් අතපසු වූ විට කළ හොඳ ඔක්කොම ඉවරය.
පසුගිය දිනක වැඩට යන නෝනා කෙනෙක් ඇති වැඩට යන ස්වාමිපුරුශය්කුගේ උදානයක් මුහුණු පොතේ දුටිමි. මගේ නෝනා උදේ 4 ට නැගිටලා සියලු ගෙදර වැඩ දරුවන්ගේ වැඩ කරල් වැඩට යනවා . ආපහු අපි දෙන්න වැඩ ඇරී එන්නේ එකටයි. මන් මහන්සි නිසා එහෙමම ඉන්නවා .නෝනා ඒ ඇඳුමින්ම කුස්සියට  ගිහින් තේ හදලා මගේ සපත්තු මේස් ගලවලා , රෑට කෑම  උයල , මගේ හා ළමයින්ගේ රෙදි හෝඳල තමයි එයා ඇඟ සෝදන්න යන්නේ. ඒ නෝනගේ කැප වීම අගයන අතරම ඒ මහත්තයා ඕව ප්‍රසිද්ධ කර "ඔයා හරි වාසනාවන්තයි. හොඳ නෝනා කෙනෙක් ඉන්නේ " වැනි comments සඳහා පිළිතුරු සපයන කාලයෙන් නෝනාට පොල් ටිකක් ගා , ළූණු ගෙඩියක් සුද්ද කර දුන්නා නම් ඔයිට වඩා වටිනා බව වැඩට යන නෝනා කෙනෙක් ලෙස මගේ අදහසයි.
සේවා ස්ථානය අසන්න වීම, එහි මිත්‍රශීලී වටපිටාව නිසා සහ ගෙදර වැඩට මහත්තයගෙන් ලැබෙන උදවු නිසා මෙය මගේ ප්‍රශ්නයක් නොවේ. කෙසේ වෙතත් වැඩිහිටි ස්වාදීන  පිරිමියෙකු ලෙස ක්‍රියා කරනු විනා අංග විකල හැසිරීමක් නොදැක් වන ස්වාමි පුරුෂයකු හා විවාහ වී ඇති බැවින් කවා , පොවා , අන්දා , සරසා මහත්තයා ගෙදරින් එලියට යැවීමට මට කවදාවත් සිදුවී නැත . කොහොම වුනත් දෙන්නා දෙමහල්ලන්ගේ එකඟත්වය මත ඕනම විදියකට ගෙදර වැඩ කර ගත හැකි නිසා මේ විවේචනයක් නොවේ. 

සුදු සහ කළු

සමාජ සම්මතයට අනුව මට කළු සමක් ඇත. මගේ නැගිලා දෙදෙනාම සුදු වුවද මට එය ප්‍රශ්නයක් නොවුනේ මගේ දෙමාපියන් අපිට සමව සැලකීම නිසා වන්නට ඇත. මේ පිළිබඳව මට ඇති මුල්ම මතක මා 7 වසරේදී වූ සිදුවෙමකි. පාසල් සඟරාවක කවරයක් සඳහා ශිෂ්‍යාවන් තෝරන්න පැමිණි අක්කලාගේ තේරීම වූයේ සුදු ළමයින්ය.  අම්මලා  විවාහ යෝජනා ගෙනෙන සමයේ අනික් පසින් අසන අනිවාර්ය පැනය "සුදුද?" යන්නයි. සති අන්තයේ ගෙදර ආ විට කන්කරච්චලයක් වන මේ යෝජනා වලින් ගැලවීමට මම මෙය එකල අයුදයක්ද කර ගතිමි. සුදු කෙනෙක්නෙ හොයන්නේ ..මන් හරියන්නේ නෑ ...කියමින් excuse එකක් ගෙන විවාහ යෝජනා සැහෙන ගණනකින් ලිස්සා යාමට එකල මට හැකිවිය. මගේ විවාහය මම ම සොයා ගත් කෙනෙක් සමග වූ නිසා  ත්  සමාජ සම්මතයට අනුව සුදු සමක් ඇති ඔහුටත් මටත් මේ වර්ණබේදවාදය අවුලක් නොවිණි. නමුත් අපේ සමේ පැහැයන්ගේ  වෙනස ප්‍රශ්නයක් කරගත් අය ඇත්තෝ දුලබ නොවිණි. මගේ රැකියාවට , විවාහයට , ඉගෙනීමට හෝ සමාජ සම්බන්ධතා වලට සමේ පැහය ප්‍රශ්නයක්  නොවුනද අද ඇත්තේ  සුදු යනු පැහැපත් යන්නට පර්යාය පදයක් වී ඇත.  එමෙනම් ලසන්න නම් ඒ සුදු විය යුතු බවටත් මතයක් ගොදනෙමින් ඇත. රස්සාවට , නැන්දම්මා හමුවීමට මෙන්ම ජීවිතයේ සියලු ප්‍රශ්න විසදන්න fairness creme වලට හැකිය. Injection ගස ගෙන හෝ අස්වබාවික සුදක් ලබා ගන්නට උත්සහ ගන්නන් බෙහෙවි. සමහර වෘත්තීන්ට පෙනුම වැදගත් බැව සැබෑවකි. නමුත් අන්තර්ජාතිකව නම් කළු සමක් ඇති models ලටද ඉල්ලුමක් ඇත. දවස පුර සමේ පැහය ගැන කරදර වන ගැණු දරුවන්ට කියන්නට ඇත්තේ සමේ පැහය කුමක් වේවා ඉන් අහියෝග ජය ගැනීමට ඇති දායකත්වය නොගිනිය හැකි තරම් කුඩා බවය.

සින්තටික් සිහින

නාදනු පා තබන සරට
ගිගිරි වැයෙන තිරය ඇරෙන
නියෝන් බුබුළු දහසක් මැද
නිලංකාර දෑස රිදෙයි..

සද සිනා නිසරු තෙපුල්
කවට කතා සැණෙලි විසුල්
සිතුවම් කළ කොපුල් උපුල්
පිටාර යන කඳුළු ගඟයි ....

විද්බරවූ දිවිමන්සල
පරාජිතව හුදකලාව
වල්මත් වී තැවෙන සිතට
සිහින තවම බොහෝ දුරයි...

නැටුම්

නැටුම් පිළිබඳව මගේ සියලුම  අත්දැකීම් ශෝචනීයය. 4 වසරේදී කුඩා මිතුරි කණ්ඩායමේ කලගෙඩි නැටුමට මටද අවස්තවක් ලැබිණි. "අහසට පිබිනා ඒ රන් කලෙයා "  කියන  විට  මගේ දෑත පොලොව දෙසටත් " පොළොවට පිබිනා  ඒ රන් කලෙයා " කියන  විට මගේ දෑත අහස  දෙසටත් යොමු වීම නොනැවතී සිදු විය.  මගේ සුවිශේෂී දක්ෂතා නිසා මට individual trainer කෙනෙක් ලෙස අක්කා  කෙනෙක් ලබා දීමටද අපේ නැටුම් ගුරුතුමියට සිදු විය.

පසු කලෙක " Social Dancing " class එකක් පිලිබදව ම සේවය කල පාසලේ දරුවෙකුගේ මවක් දැනුවත් කල අතර මම නැවත නිවසට ඇරලීමේ  වගකීමද ය බර ගත්තාය. කෙසේ වෙතත්  අපේ නිවසට ඉතා ආසන්නව  තිබු class එක මට මග හැරුනේ class එකට එන ඇතැම් අය මෙයට පෙර අඩවූ කස්තිරම් ඇල්ලු අය බව පවසමින් මගේ දෙමාපියන් දැක්වූ  විරෝධයය. සමහරවිට මා  වැනි ආධුනික යෙකු එහි ගොස් ලජ්ජාවට පත්ව්ය් යයි ඔවුන් සිතන්නට ඇත.

ඊළඟ අත්ද්කීම ලැබුනේ විවාහයෙන් පසු මගේ සැමියත් සමග ගිය අවුරුදු වැඩසටහනකදීය.එහිදී අපිට නැටුමක් ඉදිරිපත් කිරීමට සිදු වූ අතර  මගේ සැමියා දුන් උපදෙස වූයේ " මොනවා හරි හිතල කරන්න" යන්නයි. මා  හිතා  අවසන් වන විටම අපිට නැටුමට තිබු කාලයද අවසන් විය. මගේ සැමියා තනියම ඉදිරිපත් කල රංගනය නිසා හෝ සංස්කරණ ශිල්පියාගේ දක්ෂතාවය නිසා හෝ TV  එකේ නැටුම එතරම් අවුලක් නොවීය. කෙසේ වෙතත්  මා  අත පය නොසෙල්වා  මුහුණින් පමණක් හැගීම් ප්‍රකාශ කල නර්තනය පිලිබදව අවබෝදයක් නොමැති නමුත් විවාහයට පෙර  දහ අට වන්නමද නටා  තිබූ කාන්තවක් කීවේ නළුවෙක්ගේ බිරිඳක් අනිවාර්යෙන්ම නැටුම් උගත යුතු බවයි.  මා  පෙර විවිධ නැටුම් නටා  නොතිබීම ගැන මගේ සැමියාගේ ඇත්තේ ප්‍රසාදයක් හෙයින් comments ගැන අවුලක් නැත. කෙසේ වෙතත් නැටු නැටුමක් නැතත් බෙරය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඉදිරියටත් සිතා සිටිමි.

Gym යාම

මම කොහොමත් මහතය. විවහෙයෙන් පසු තවත් මහතය. දිනක් අපේ නිවසේ ඇති මගේ ඡයාරුපයක්  දුටු කාන්තාවක් අසවල් නිළිය වගේ යයි කීය . තරමක ස්ථුල ශරීරයකට හිමිකම් කිව්වද ඇය  දක්ෂ , චරිතාංග  නිලියක් වූ නිසා මට කල ගෞරවය සලසා මම "Thank  you " යයි කීමි.

මගේ කිලෝ 70 ගානක් වූ ශරීරයේ බර  දරා  සිටින්නේ  මා  පමණක් නොවන බව මට ලැබෙන ප්‍රතිචාර වලින් පෙනේ. බොහෝ දෙනක් සිතන්නේ ම ඉතා දුක් මහන්සි වී මේ ශරීරය maintain  කරන බවය . Diabetes, pressure  ආදිය  නැතත් මගේ BMI  එක ඇස්  නල්ලලේ රදවන සුළු බව office එකේ සෞඛ්‍ය  කඳවුරට පැමිණි Dr  පැවසු හෙයින්  මා  ශරීර සුවතාව සඳහා උදේ ඇවිදීමට වීමි. මගේ jogging  companion ට සේවා අවශ්‍යතාව මත කෙටි කාලීනව gym  එකකට යාමට සිදුවූ හෙයින් මගේ jogging අඩාල  විය . මා   අකැමති දෙයකට මා පෙලඹවීම බල්ලන්  නාවන්නට  යාමට සමාන හෙයින් මගේ ස්වාමි පුරුෂයා මා gym යැවීමට බලපෑම් නොකලද මට gym බලපෑම් බොහෝය. Model like  figure  ලබාගැනීමට  මට වෘත්තීයමය හේතුවක් නැති බැවිනුත් ඒ ලබා ගත්තද උල් හා උස සපත්තු balance  කිරීම නොහැකි නිසා model  කෙනෙක්  වීම මේ බවයෙදී සිදු නොවේ. ඉතින් තවමත් gym  එකක AC  එකේ හිරවී instructions වලට කරන ව්‍යයම්යට වඩා තනිවම මගේ වේගයෙන් වැව , කුඹුරු,  ජලජ පක්ෂීන් දකිමින් හුලන්  වැදී වැදී ඇවිදීම ප්‍රිය කරමි.

සටහන් ..

අපි ඉස්කෝලෙදි ඉහල පන්ති වලදී වැඩි පුරම කලේ සටහන් ලියපු එක.. ගණිතය හා ප්‍රයෝගික විෂයන් වලදී හැර .. සමහර පොත්වල සටහන් නොතිබුනොත්  සමහර දෙමවුපියෝ අහන්නේ ඉගැන්නුවේ නැද්ද කියල..කොහොම වුනත් ඒ සටහන් ලිය ගන්න අපිට අමාර වුනේ නැ ..ප්‍රමාණවත් කාලයක් ලැබුණා...විශ්ව විද්‍යාලේ ගිහින් සටහන් ලියු අන්තිම පරම්පරාව අපි වෙන්න ඇති..ඒ සටහන් ලියාගන්න අමාරුයි ...මම 1st Year Chemistry lecture එකකදී board එක පුරා ඉකමනින් ලියු ඒ සැනින්ම මැකු සටහනක් මකන්න එපා කියල කිව්වම ඒ දේශක තුමා reference එක දුන්න පුස්තකලේදී බලන්න කියලා ..එක විෂයක lectures වල නම් අතරින් පතර  වැඩි පුර තිබුනේ හිස් තැන්  ඒ කථිකාචාර්ය තුමිය මුළු කාලෙම කලේ සටහන කියවන එක නිසා ... Hostel එකේ ඔක්කොම එකතු වෙලත් සටහන් ටික සම්පූර්ණ කරන්න බැරිවුණා වෙලාවල් තිබුණා ..මීට වෙනස් විදියට උගන්නපු අය ගේ lectures හොඳ වුනත් අන්තිමේදී විභාගෙට  පාඩම් කරනකොට දෙයක් නැතිව අවුල් වුණා ...විභාග කාලේදී පුස්තකාලේ notes තියල canteen යන්න එපා..hostel එකේ අක්කල කිව්වා ..ඒවා සමහාරු ගන්නවලු හගනවලු ...රෑ  එළිවෙනකල් මග හැරුණු සටහන් ලියපු වෙලාවල් තිබුණා ...Power point ජනප්‍රිය වුනාම slides වල printout එකම අතට ආවා ...දැන් නම් ගොඩක් අය එක්කෝ රෙචොර්ඩ් කරනවා ..නැත්නම් board එකේ ෆොටෝ ගහනවා ..පරණ පරම්පරාවේ නිසා තවමත් සමහර වෙලාවට හොන්දට් හිතල ලියන්න ඕනේ නම් අතින් ලියන්න හිතෙනවා ..වහින වෙලාවට අපි තෙමුනත් සටහන් නොතෙමි කුඩෙන් ආරක්ෂා කරගෙන..copy , paste නැතුව එක දේ නැවත නැවත ලියමින් ..ෆොන්ට් type හා style හිතේ මිම්මට වෙනස් කර කර ; පාට පෑන් වලින් font colour වෙනස් කල , භෞතිකවම highlighter , eraser හාවිතා කරමින්  සටහන් ලියපු ඒ කාලය හීනයක් ..අලුත් පරම්පරාවට කවද හරි මේ දේවල් ගැන හිතා  ගන්නත් බැරිවෙයි .. කොහොම වුනත් තාක්ෂනයට පින් සිදු වෙන්න සිංහල typing හුරු නැති වුනත් මම මේ සටහන ලියන්නෙත් පරිගනකයෙනමයි